Sommige honden springen de auto in zodra de deur opengaat. Andere lopen onrustig heen en weer, hijgen en piepen nog voor je de straat uit bent. De meeste zitten ergens daartussen. Het goede nieuws: rust in de auto kun je samen leren.
Begin voordat de motor draait
Laat je hond de auto leren kennen terwijl hij stilstaat. Zit samen een paar minuten achterin, met een kauwstaaf of favoriet speeltje. Rijd daarna tot het eind van de straat en terug. Korte, saaie ritjes bouwen sneller vertrouwen op dan één lange reis.
Geef hem één vaste plek
Honden ontspannen als ze weten waar ze horen. Een stevige, zachte plek die niet wegglijdt in de bochten zegt: dit is van jou. Zo klimt je hond ook niet naar voren en houd jij je ogen op de weg.
"Als je hond ontspant, kun jij dat ook. Niet meer bij elke bocht in de spiegel kijken."
Kleine dingen voor langere ritten
Wandel voor vertrek, dan is je hond klaar om te rusten. Geef geen grote maaltijd vlak voor het rijden. Stop elke twee uur voor water en een korte snuffelronde. En houd de auto koel: zet een raam op een kier en laat je hond nooit alleen in een warme auto.
Signalen om op te letten
Een hond die zich nog niet prettig voelt in de auto, laat dat vaak al merken voordat hij begint te piepen. Let op lipjes likken, geeuwen zonder dat hij moe is, een ingetrokken staart of heen en weer lopen op de bank. Zie je dit, dan is het vaak een teken om een stap terug te doen: kortere ritjes, meer tijd geparkeerd met de motor uit, minder afstand tot de volgende pauze. Doorzetten helpt zelden. Rustiger aan doen bijna altijd wel.
Een kort lijstje voor vertrek
Voor langere ritten lopen we steeds hetzelfde rijtje na. Voer- en waterbakjes, een handdoek voor natte poten, poepzakjes en iets vertrouwds van thuis, zoals een dekentje dat al vertrouwd ruikt. We controleren of de vaste plek goed vastzit en niet los op de bank ligt, zodat hij niet kan wegschuiven als we remmen. En we plannen de eerste stop altijd vooraf, in plaats van onderweg te beslissen.
Mila was bijna meteen op haar gemak in de auto. Nora had meer tijd nodig: op haar eerste ritjes stond ze de hele weg, starend naar het raam. Wat hielp was de eerste ritjes kort en saai houden, steeds dezelfde route, tot de auto zelf niet meer het spannende deel was. Tegenwoordig ligt ze al opgerold voor we de straat uit zijn.
Komt je hond ook na weken van korte ritjes nooit echt tot rust in de auto, dan is het de moeite waard om je dierenarts te vragen of reisziekte een rol speelt. Niet elke hond houdt om dezelfde reden niet van de auto, en het is geen probleem om er meer tijd voor te nemen dan je had verwacht.
Na een tijdje is de auto niet meer het spannende deel van de dag. Het is gewoon de weg naar het strand, het bos of naar oma. Samen.
